☯️ Adonka de kikker
Drie kikkers zitten in een droom.
Onder de droom ligt ikke, de menselijke snurker.
Die er stevig op los ronkt.
De kikkers trekken zich daar niks van aan.
Zij hebben wel wat anders te doen.
Aandachtig luisteren bijvoorbeeld.
Naar Adonka, de kleinste kikker.
Met de grootste inspiratie.
Andonka wil het gebruikelijke kwaken vernieuwen.
Waarom blijven kikkers tot in het einde der dagen op de ouderwetse manier kwaken?
Als het toch echt anders kan?
Hoe anders, dat weet hij nog niet.
Maar hij heeft de naam Adonka.
Dat zegt hem voldoende.
Want als je Adonka heet,
dan sta je vanzelf open voor nieuwe wegen.
Adonka haalt diep adem, laat zijn keel opzwellen, tikt met zijn rechter voorpoot op het droomblad waarop hij zit, en dan...
Hoort hij het van binnen.
In zijn binnenruimte.
De stilte.
Die ruimte vol stilte.
Zijn opgezwollen keel schept die ruimte.
Bijna dan, want de ruimte bestaat al.
Zijn keel geeft de ruimte de ruimte.
Alle ruimte.
Luister naar het kwaken...
Luister vóór het kwaken.
Na het kwaken...
Erachter, eronder, erboven, ertussen...
Luister je echt,
de diepte door,
de hoogte in,
Dan hoor je de bron.
De Moeder.
Dan hoor je Dat.
Dat wat al het kwaken samenbindt.
En loslaat.
Dat wat zelf niet kwaakt,
omdat het baart.
De stilte baart alle gekwaak.
En het gekwaak baart op zijn beurt
de stilte.
Als je zo luistert,
hoor je de kakelversheid
van elke kwaak.
Kikkerkwaak.
Of eendenkwaak.
De twee grotere kikkers kijken Adonka aan.
Hij ziet ze allebei tegelijk.
Hij ziet ze dubbel.
De kikkers,
en hun bubbel.
De stilte en het kwaken.
Eén en al alles.
🔝
© Robberto Bos